vrijdag 11 november 2016

Ik kan weer leven !

Ik kan het nu wel bekent maken maar eigenlijk is het al oud nieuws.
Sinds september 2016 heb ik een besluit genomen die ik nu eind december evalueer. En ik kan zeggen "het bevalt uitstekend". Wat heb ik gedaan? Simpel ... in plaats van geleefd te worden, heb ik het roer omgegooid en besloot om zelf mijn leven weer te coördineren.

Concreet hield dit in dat ik in de afgelopen zomer drastisch heb gesneden in de contracten met opdrachtgevers. Ik heb afscheid genomen van "grote" jongens die mij veel werk en inkomsten opleverden. Maar de andere kant van de medaille is dat ik ook veel van huis was. Wanneer ik terugkijk op afgelopen jaar schrik ik gewoon van alle hotelrekeningen. En wanneer je dan ook nog de blauwe envelop opent en ziet wat je allemaal mag gaan overmaken naar de Nederlandse Staat toen was voor mij de maat helemaal vol.

Ik werk niet langer voor de "vrienden" van de belastingdienst, want zij werken ook zeker niet voor mij. Dus ben ik gaan schrappen in opdrachtgevers. Ik wil niet meer voor een uur-loontje heel Nederland door moeten rijden, terwijl de reistijd veelal niet eens werd betaald. Nee, ik wil er zijn voor mijn eigen klantenkring, ik wil er zijn voor mijn gezin, ik wil de bossen in kunnen met onze hond, ik wil mijn zoontje naar school kunnen brengen en zien opgroeien, ik wil in de ochtend een kopje koffie kunnen drinken met mijn vrouw, samen het huishouden doen en meer van dat soort (noem het maar) burgerlijke dingen. Tuurlijk wil ik ook werken en bijdragen aan de financiele kant van ons huishouden. Maar dan op normale tijden en voor een normaal tarief.

Nu heb ik de luxe dat ik niet alleen voor inkomsten zorg in ons gezin. En dat ik met mijn werkzaamheden veelal door 2 dagen per week te werken een redelijk maandloon binnenhaal. En dat is toch wel een luxe die niet iedereen zich kan veroorloven. En nu ik in december terug kijk ben ik nog steeds van mening dat ik een goede beslissing heb genomen. Ik heb mijn werk nog steeds, alleen doe ik minder uren. Ik ben uitgeruster, sportiever doordat ik bijna dagelijks met de hond kan wandelen, ben minder gespannen en mijn korte lontje (stress) is al een heel stuk langer geworden  hoor ik van mijn omgeving. Ik heb meer tijd voor mijn gezin, zit niet meer hele dagen achter een pc, en ben sinds jaren eindelijk weer lid van een sportclub (en heb tijd om er heen te gaan ).

Zoals vele ZZPers met mij werd ik de afgelopen jaren geleefd in plaats van te leven. Ik heb regioreus het roer omgegooid. Ik laat mij niet meer leven. Zo kwam er onlangs een grote speler op veiligheid gebied bij mij om te praten over een eventuele invulling van een vacature bij hun. Het gesprek verliep vlot en prettig. Maar toen eenmaal het DBA contract op tafel kwam heb ik ze recht in hun gezicht uitgelachen. Wat een onzin stond daarin vermeld zeg. En aangezien ik mij voorgenomen had om mij niet langer "gek" te laten maken, heb ik hun dan ook per direct bedankt voor hun onacceptabele baantje. Laat ze maar iemand zoeken die wel naar hun pijpen wil dansen. Ik doe niet mee aan hun striptease-act.  

We lopen alweer tegen het einde van het jaar en dat betekend voor mij vaak dat het de laatste twee weken van december en de eerste twee weken van januari heel rustig is. Lekker een maandje vrij dus. Eerder was dit de tijd om de accu weer op te laden. Maar nu is mijn accu helemaal nog niet leeg. En ik kan u zeggen, dat voelt goed! Mijn voornemen voor 2017 is dan ook: zo doorgaan op deze ingeslagen weg. Niets moet, je mag ! Ik bepaal mijn agenda, mijn tijd, mijn leven. En ik wens u voor 2017 het zelfde toe. Neem controle over uw leven, neem vrij, doe leuke dingen, denk aan uw gezondheid, we leven maar 1 keer. Ik werk om te leven, en ik leef niet om te werken ! Proost allemaal, op een goed, gelukkig, gezond, en gezellig 2017. 

maandag 26 september 2016

Gestopt als burger hulpverlener.

Vandaag heb ik een moeilijke beslissing genomen. Nee het is echt niet de moeilijkste beslissing van mijn leven hoor, maar wel een waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk. Ik ben namelijk vandaag gestopt als burger die opgeroepen kan worden bij reanimaties in mijn woonomgeving. Dit heeft niets te maken met de burgers in mijn buurt, maar wel met de organisatie die er achter zit, namelijk Groningen Hartveilig. Wat is er voorafgaande aan deze beslissing gebeurd?   
Alles komt voort uit een nieuwsbrief  http://ymlp.com/zpWxce  die ik in de zomer van 2016 mocht ontvangen. Als reanimatie instructeur schoot mij dit compleet in het verkeerde keelgat. En daar heb ik dan ook een brief over geschreven naar het bestuur van Groningen Hartveilig. Hieronder staat deze brief.

Geacht bestuur van Groningen Hartveilig. Datum: 18-07-2016.

Met grote verbazing en daarna met een opkomende boosheid lees ik de nieuwsbrief
van Juli 2016. Mijn boosheid betreft vooral 2 aspecten in de nieuwsbrief die jullie heel
trots meedelen. Het eerste onderdeel is de NRR erkenning voor de 6 minuten
training. Het tweede gaat over “gratis” opleidingen tot instructeur.

Punt 1.

U stelt met uw training dus iemand in staat om binnen een 6 minuten training een
BLS inclusief AED inzet certificaat te bemachtigen, en daarmee haalt u dus cursisten
weg vanuit de reguliere reanimatiecursussen die zowel door diverse EHBO
verenigingen, dorpsverenigingen, als commerciële bedrijven worden aangeboden.
U doet dit met subsidies (belastinggeld) vanuit gemeentes en ik zie dit dan ook als
oneerlijke concurrentie naar eerder genoemden toe. U doet zelfs aan broodroof
wanneer wij spreken over commerciële bedrijven die moeten leven van de inkomsten
van de reanimatiecursussen. In plaats van gebruik te maken van de vele “collega’s”
in het vak, besluit u nu dus deze mensen tegen de haren in te gaan strijken.
Zelf geef ik al meer dan 15 jaar onderwijs in de eerste hulp en reanimatie. Daarvoor
heb ik indertijd veel geld moeten neerleggen voordat ik mij instructeur mocht gaan
noemen. Ik heb indertijd ( in Veendam bij de 1ste reanimatie estafette ) mij ook
aangemeld als instructeur maar vervolgens daar niets meer over vernomen.
Wanneer ik vroeg naar “wie zijn mijn mede GHVers in mijn woonplaats?” kwam er
geen reactie vanuit Groningen Hartveilig. Ook zou er een instructeursbijeenkomst
gaan plaatsvinden. Voor zover mijn agenda laat zien, heeft dit overleg niet plaatsgevonden.
Indertijd heb ik een aantal 6 minuten trainingen bijgewoond, en steeds is daar
gezegd tegen de observatoren dat er niet gelet dient te worden op de kwaliteit van de
reanimatie, maar alleen op de procedure. De kwaliteit van de reanimatie was niet
voor Groningen Hartveilig maar voor de vereniging of bedrijf alwaar de deelnemer
van afkomstig was. Ik heb dus helaas ook een aantal “onvoldoende” reanimaties
gezien tijdens de 6 minuten bijeenkomsten, maar mocht daar niets over zeggen.
U gaat dus certificaten verstreken op basis van aanwezigheid en niet op basis van kwaliteit.

Punt 2.

Mijn verbazing is ook groot als ik in de nieuwsbrief lees dat jullie een instructeurscursus
gaan aanbieden aan ambulance mensen. Dit riekt gewoon naar kliekvorming,
en betrekken jullie de burgers dus weer niet bij dit project. Waarom denken jullie dat
iemand die rijdt op een ambulance ook een goede instructeur is

En wat jullie eigenlijk hiermee zeggen is dat alle anderen, die hiervoor apart naar
school geweest zijn en eigen financiële middelen hiervoor hebben gebruikt, dus

gewoonweg in jullie ogen niet deugen als instructeur. Ondanks dat deze instructeurs
namens Het Oranje Kruis wel de EHBO examens mogen afnemen.
U begrijpt blijkbaar niet dat u dankzij heel veel van deze EHBO instructeurs juist kunt
schikken over al die vrijwilligers die bereid zijn om een plaatsgenoot te reanimeren.
Ik dank u hartelijk voor deze niet verdiende, onprofessionele, en dus gemene trap na!
GHV is, volgens uw nieuwsbrief, op zoek naar 23 instructeurs. Volgens mij hadden
jullie deze mensen allang bij elkaar in Veendam. Maar daar zal waarschijnlijk weinig
animo van over zijn. Door jullie blik alleen maar te richten op mensen en collega’s uit
jullie eigen ambulance kringetje dragen jullie niet je steentje bij aan de burgerhulpverlening.
Ga hier maar eens goed over nadenken, het is nog niet te laat.
Als jullie de zaken zoals gemeld in de nieuwsbrief gaan uitvoeren, stop ik als burger
hulpverlener in de regio Slochteren. Ik kan mij absoluut niet meer vinden in dit beleid.
Jullie hebben totaal geen aandacht meer voor de burger, maar alleen maar om
zoveel mogelijk werk te krijgen binnen de ambulancezorg. Blijkbaar verdient het
binnen de ambulancewereld zo slecht dat er steeds meer neveninkomsten moeten
worden gecreëerd, en dit gebeurt over de rug heen van andere vrijwilligers zoals
EHBO verenigingen, dorpsverenigingen, commerciële bedrijven en burgers.
Jullie zijn bezig om het “ooit zo goed bedoelde” Groningen Hartveilig te laten
afglijden naar een commercieel bedrijf dat alleen maar “vrienden” aan het werk zet.
En op die manier misbruik maakt van geld dat door belastingbetalers wordt
opgebracht. Jullie noemen dat “bijdragen van gemeenten” maar iedereen weet hoe
de gemeenten in Nederland hun inkomsten genereren.
Ik heb mij tot op heden altijd positief uitgelaten over Groningen Hartveilig naar mijn
cursisten toe. Ik blijf dan ook het achterliggende doel steunen, want omdat
ambulances veelal te laat arriveren is het van belang dat burgers kunnen en willen
reanimeren. Maar wanneer u doorgaat met, in mijn ogen, deze kliekvorming zal ik de
naam van uw organisatie niet meer aanbevelen of promoten.
Ik zie uw schriftelijke reactie op deze brief graag tegemoet.   ( einde brief ) 
Tot op heden ( 19-10-2016 ) is er geen schriftelijke reactie gekomen, en dus heb ik besloten niet langer inzetbaar te zijn. Jammer voor de omgeving, zeker te meer omdat ik ook een AED tot mijn beschikking heb. Maar ik laat mij op deze manier niet behandelen door deze stichting.
Hopelijk gaat dit in de toekomst nog veranderen, en kan ik mij weer inzetten als burgerhulpverlener.


vrijdag 12 augustus 2016

Veiligheid is een (Olympische) sport.

In deze tijd van de Olympische spelen 2016 zie ik met een lach op mijn gezicht heuse "life guards" staan langs het wedstrijd bad in Brazilië. De kans dat er een topsporter verdrinkt is beduidend kleiner dan de kans dat er een peuter of kind verdrinkt in alle zwembaden in Nederland. Helaas lezen we die berichten weer te vaak in de krant of online. Ligt het aan het ontbreken van het schoolzwemmen? wellicht wel. Maar vaak is het ook de onoplettendheid van zwembadpersoneel en ouders. Tuurlijk kan je niet verwachten van een badmeester of badjuf dat die eventjes 100 spelende kinderen in de gaten houdt. De eerste prioriteit van veiligheid ligt bij de ouders van het kind.

Helaas zie je steeds vaker dat zwembaden ( maar ook indoor speeltuinen ) worden gebruikt als kinderopvang. Het kind wordt daar "gedumpt" door de ouders voor een aantal uren per dag. Tuurlijk is een zwembad abonnement goedkoper dan de reguliere kinderopvang, maar het is niet veiliger. Waar de kinderopvang moet voldoen aan strenge regels en eisen vanuit de wetgeving, komen zwembaden er maar makkelijk mee weg. Hebben zwembaden dan geen regels? Tuurlijk wel, u vindt deze Wet hygiëne en veiligheid badinrichtingen en zwemgelegenheden onder meer via: http://wetten.overheid.nl/BWBR0002660/2012-10-01 Maar dat is nog niet genoeg blijkt helaas weer uit krantenberichten als er weer een kindje verdrinkt. Het toezicht is vaak onvoldoende geregeld.

De zwembadbranche is zich zeer goed bewust van hun gevaarlijke werkplek. Vandaar ook dat er met regelmaat bijeenkomsten zijn ( zoals in oktober 2016 http://www.zwembadkeur.nl/?sid=29&mod_id=656 ) om weer met elkaar ervoor te kunnen zorgen dat zwembaden nog weer veiliger worden. Aan de andere kant moeten we ook realistisch zijn, en weten dat we nooit de 100% veiligheid kunnen garanderen. Niet in een zwembad, niet op straat, niet in uw bedrijf of woning.

Zwembaden zullen een hoog risico hebben dat is vastgelegd in hun R.I.&E. Maar zwembaden zijn tegenwoordig ook ondernemers en het is dan ook vaak lastig ( met het weer in Nederland ) om in te schatten hoeveel mensen er gaan komen op die dag. Hoeveel personeel moet je inzetten in bijvoorbeeld een zomervakantie, terwijl het personeel zelf ook recht heeft op vakantie. Wordt het echt wel zwem-weer of blijft de zon weg? Dat is het probleem voor openluchtbaden.

Ook een veel voorkomende situatie is het feit dat er steeds meer zwembaden draaien op de inzet van vrijwilligers ( http://www.rtlnieuws.nl/editienl/vrijwilliger-redt-het-zwembad ) en in hoeverre zijn die verantwoordelijk voor deze onderneming? Vrijwilligheid is geen vrijblijvendheid is een kreet die vaak geroepen word, om zo de vrijwilligers aan te sporen om meer diensten te draaien. Maar hoe is het gesteld met de scholingsbehoeften van deze vrijwilligers? Zijn deze mensen zich wel bewust van hun werkplek? Kennen zij de R.I.&E. van het zwembad? Hebben de vrijwilligers wel de juiste bevoegdheden zoals certificaten en diploma's om het werk te mogen doen? Een standaard BHV of EHBO cursus is echt niet voldoende om een drenkeling te kunnen redden!

Als "veiligheidskundige" en vader van een jochie van 7 zit ik op de rand van het openlucht zwembad in mijn dorp en zie hoe het, veelal op vrijwillige basis werkende, zwembadpersoneel ontzettend hard hun best doen om alles in goede banen te leiden. Terwijl mijn zoontje heerlijk onbezorgd speelt in het water met alleen zijn zwemdiploma A op zak, dwalen mijn gedachten af naar de veiligheidsaspecten waar een zwembad aan dient te voldoen. Ook hier zie ik duidelijk " het personeelstekort" een grote rol meespelen in de veiligheid. Het personeel ziet veel, maar hebben geen zicht op het gehele terrein. Ik mis een uitkijktoren ( stoel van een scheidsrechter bij tennis ) langs de rand van het zwembad. Als ze die hier neerzetten kan de badmeester / juf alles vanuit de hoogte beter overzien. Ik mis het  camera toezicht op de aanwezige speeltoestellen. Er hangt nu alleen maar een bordje bij "op eigen risico betreden" maar in hoeverre dekt dat de aansprakelijkheid? Onder andere in het burgerlijk wetboek 3 artikel 6:162 staat beschreven hoe de aansprakelijkheid werkt. En aan welke voorwaarden een bedrijf of instantie moet voldoen voordat je echt kan spreken over het feit dat ze totaal niet aansprakelijk zijn bij een ongeval. Veelal resulteert dit in het feit dat "alleen een bordje plaatsen" niet voldoende is.

Ook hier in dit zwembad zou het zinvol kunnen zijn om eens externen op het gebied van veiligheid goed te laten rondkijken en te rapporteren naar dit zwembad bestuur toe over de eventuele tekortkomingen op het gebied van veiligheid. Voor het publiek lijkt het veilig ( denk aan het monstertruck ongeval in Haaksbergen in september 2014 ) maar voor veiligheidskundigen roept menig zwembad nog wel wat vragen op denk ik.

Zwemmen is een Olympische sport, maar zorg ook voor de veiligheid op Olympisch niveau a.u.b.